İnsanlarla konuşurken de titreme korkusu bana aşırı derecede heyecan yaptırıyor. Aslında onların karşısında mahçup duruma, ezik duruma düşeceğimi düşündüğüm için paniğe kapılıyorum ve ne yazıkki paniğe kapılınca insanlar karşısında garip duruma düşüyorum. İnsanlarla konuşmak hepimiz için gerekli bir ihtiyaçtır. Yanlış bir kelime söylemem veya pot kırmam benim kötü bir insan olduğumu, başarısız bir insan olduğumu göstermez. Her insan yeri geldiğinde yanlış davranış ve konuşmalar yapabilir. Aslında insanlarla konuşmak ve hatta yeni insanlarla tanışmak, bir şeyler sormakta gayet normal bir durumdur. Eğer insanlarla konuşurken rahat olursam, huzurlu olursam, kendimi germessem titremeden rahat bir şekilde iletişim kurabilirim. Üstelik her konuştuğum kişi beni sevmek zorunda değil, bende tabii. Ve her konuştuğum insan benim söylediklerimi onaylamak bana katılmak zorunda da değil. Bunlar gayet normal durumlar. Ama bunları beynime de anlatmalıyım ve unutmamalıyım ki beynimin hükümdarı benim. Ben ne istersem o öyle davranır.
