Yaptığım bir işin parasını isterken heyecanlanıyorum. Tabii burada iki etki birden var sanırım.
1.si konuşurken heyecan yapıp titreyeceğimi düşünmek.
2.si para istemekten utanıyor olmak.
2. problemi önce çözmek istiyorum. Sonuçta ben hakettiğim bir şey istiyorum ve uzun süre paramı alamadığım için bu durumdan benim değil karşı tarafın utanması gerekiyor. Üstelik dilenmiyorum veya borç parada istemiyorum. Bitirilmiş bir işin parasını istemek değil mantık dışı olan. Bitirilmiş bir işin parasını istemeye utanmak mantık dışıdır.
1. sorunum ise zaten benim heyecanımın en temel en baş sorunu. Eğer heyecan yapıp titreyeceğimi düşünmezsem heyecan da yapmam sanırım. Karşımdaki benim gibi bir insan. Bu bir müdür, bir amir, bir işadamı, çok başarılı bir insan veya sıradan bir insanda olabilir.Hepimiz bu dünya ya konuşmak , iletişim kurmak için geldik. Bazen beynime hükmedebiliyorum ve insanlar karşısında çok rahat kendimden emin biri olabiliyorum. Bazense gücümü kaybediyorum ve kaynayan bir kazanın içinde gibi hissediyorum kendimi. Aslında beynimin hükümdarı benim. Ben bilinçaltıma ne emredersem o onları uygular. Biliyorum ben her gün daha da güçleniyorum, kendime güveniyorum bu durumu aşacağımdan da eminim.
