Sabah bir kolileme işi yapmamız gerekti. İş yeri dolu olduğu için yine ben bir panik bir heyecan havası içindeydim. Ellerim titreyeceği düşüncesi idi bu panik havası. Halbuki kendimi kasmasam stres-heyecan yapmasam ellerim titremez. Gerçekten de çok boş heyecan içine giriyorum. Bir tornavida ile bir vidayı sökmek bana dünyanın en zor işi gibi geliyor. Sakinken etrafınmda kimse yok iken bu iş bir çocuk oyuncağı. Peki neden etrafımda insanlar varken zorlanıyorum. Çünkü heyecan ve stres yapıyorum. Heyecanımı kontrol etmeyi öğrenmeliyim. Bu işin kısa vadede çözülmeyeceğini biliyorum, güçlü zorluklar atlatacağımıda biliyorum. Ama başaracağım. Bir gün bende kendinden emin bir insan olacağım. Çünkü ben herkes kadar başarılıyım, herkes kadar zekiyim ve hatta çoğu insandan daha zekiyim. Eğer rahat, sakin ve huzurlu olursam insanlarla iletişimimde rahat ve huzurlu olur.
